Hatay’da yaşanan olayların televizyonlarda yayınlanmayan, internet ortamlarında dahi bilinmeyen kişiler tarafınca kaldırılan, silinen videolardan yalnızca bir tanesi.
Sırf buna dair haber yaptı diye gazetecileri gözaltına alıyorlar, tutukluyorlar. İnsanlar bunlardan habersiz, yaşananları bilmiyorlar. 177 ölü, 160 civarı yaralı olmasına rağmen hâlâ olaydan tam anlamıyla haberdar olamayan insanlar sadece 40 ölünün, 100 civarı yaralının olduğunu zannediyor.
Sanal alemde bu videoları yaymaktan başka inanın hiçbir çaremiz yok. Ülkemiz savaşın ucunda, 177 insanımızın hesabı da bundan önce olan olaylar gibi sorulmayacak.
En azından paylaşın ki insanların gerçeklerden haberleri olsun.
Kızım Nadire, belediyenin yakınında bir hediyelik eşya dükkânında çalışıyordu. Öğle yemeği için eve gelmişti. Sonra tekrar işine gitmek için hazırlandı. Küçücük torunum Fatma Nur, ‘Teyzecik beni de götür’ diye yalvardı. Annesi Kübra ile birlikte torunumun başına kırmızı kurdeleyi bağladık. Sonra giyinip kuşanıp teyzesi ile gittiler. Teyzesi aldı kucağına onu. Biraz sonra gümbür etti. Yer gök inledi. Hemen dışarı fırladım, peşlerinden gittim. Kızımla torunumun cesetlerini gördüm. Birbirlerine sarılıp gittiler. Yavrularım kucak kucağa gittiler. Ceset parçalarını, kollarını topladım. Yumuşacık kolları vardı. Her yerde parçalanmış cesetler vardı. Patlamanın olduğu yerde sular fışkırıyordu. Arabalar parçalanmıştı.” Döne nine, “Bu zalimliği bir daha bize gösterme.” diye Allah’a yalvarırken, gözyaşları içerisinde, “Savaş etmedik. Biz kime ne yaptık? Ne ettim yavrum? Ateşler yandı. Boşu boşuna gitti yavrularım.” diyor.
Tüylerim diken diken oldu
Hatay/Reyhanlı’dan gelen yeni görüntüler.
(+18)
Bu bir katliam
Burası Filistin, Afganistan, Suriye, Irak değil; Türkiye.
Acıyı nasıl anlatabilirsin ki? Nasıl paylaşabilirsin? Kendini herhangi birinin yerine koyabilir misin? Yüreğinde hissedebilir misin?
Belki hiç birini yapamayız ve hiç anlayamayız belki ama unutma Hataylı kardeşim yüreğimiz sizinle. Siz bizi duyamasanızda sizin feryatlarınız hep bizim kulaklarımızda. Siz Hissedemesenizde, biz bir parça olsun yaşıyoruz aacınızı içimizde. Ve size bi yardım söz konusu olduğunda bütün imkanlarımızla koşacağız yanınıza. Siz bizim hiç görmediğimiz kardeşlerimiz, annemiz, babamız, evladımızsınız. Size bu acıyı yaşatanlara hep beraber hesap soracağız.
Yandaş medyanın gözümüz bağlamasını şideetele kınıyor yurdun dört bi yanında eylemler yapıyoruz. Yaranızı sarmak için hazır kıta bekliyoruz. Çünkü Biz Mustafa KEmal’in askerleriyiz. Cumhuriyetinin ve Türk Milletinin Sonsuz bekçileri, kardeşleriyiz..
bunların bedelini ödemeden kurtulmasassın
SONUNDA KADAR REBLOG !
Bazı şeyler buraya yazınca değişmiyor.Bizim gibi bireyler sadece görüşünü belirtir ve bu görüş unutulup gider.Biz ne kadar haykırsak dahi bir şeyler değişmiyor ve değişmemeye devam ediyor.Biz ne kadar bazı şeyleri göstermeye çalışsak da,insanlar görmezden gelmeye devam ediyor.
Bazı şeyler buraya yazınca değişmiyor.Bazı şeyleri engelleyen birileri var ve onlar olmaya hep devam edecek.Dünyada sadece kendi cebini düşünen duyarsız insanlar olduğunu gördükçe,kendi içimde çıldırmaya devam ediyorum.
Bazı şeyler buraya yazınca değişmiyor.Bu dünyaya resmen kin,nefret,ırkçılık,hakaret,savaş için gelmiş insanlar var.Bu dünyada insanların özgürlüğünü kısıtlayan,insanların hayatlarını karışan ve bazı insanların bir şeyleri görmesine engel olan insanlar var.
Bazı şeyler buraya yazınca değişmiyor işte.Bazı şeyler oluyor ve olmaya devam ediyor.Cahil insanlar kandırılmaya devam ediyor,hayatı sadece televizyondan gördükleriyle yaşayan insanlara bir şeyler gösterilmemeye devam ediyor.Bazısı ise bunları görüp,görmezden geliyor.
Bazı şeyler buraya yazınca değişmiyor işte.Bir can gidiyor fanatizm uğruna.Bir anne daha ağlıyor,anneler gününde.Ve biz yine üzülüyoruz.Elimizden hiçbir şey gelmiyor,ben yine çıldırıyorum.
Bazı şeyler buraya yazınca değişmiyor işte.Reyhanlıda 200 kişi ölüyor,300 üzerinde yaralı oluyor.Medyaya haber yasağı konuyor.Başkalarına yüz veren adamlar,televizyona çıkıp olayları kınıyor.Ve ben tekrar sinirleniyorum.Ve ben tekrar.
Bazı şeyler buraya yazınca değişmiyor işte.Yolda evine yürüyüp giden bir kıza iki adam tecavüz ediyor.Neden ettikleri belirsiz.Ben bunu okuyorum gazetede.Ben bunları hep okuyorum gazetede,her gün okuyorum.Ama sonra ne oluyor.Hiçbir şey.Koca bir hiç.Ve ben tekrar sinirleniyorum.
Bazı şeyler buraya yazınca değişmiyor işte.İnsanlar birbirine kin beslemeye devam ediyor.İnsanlar ‘sevgi’ nedir bilmeden yaşamaya devam ediyor.İnsanlar sırf ‘dini,ırkı,mezhebi’ farklı diye diğer insanları katletmeye devam ediyor.Ve ben tekrar.tekrar sinirleniyorum.
Bazı şeyler buraya yazınca değişmiyor işte.Siyasiler görüyorum,ırkçılar ve savaş isteyenler görüyorum.Barışı istemeyen,huzuru istemeyen insanlar görüyorum.Memleketi yönetmek yerine,mecliste birbiriyle dövüşen insanlar görüyorum.Verdiği sözleri tutmayan ve sürekli halkın parasını cebe indiren siyasiler görüyorum.Dini kullanıp siyasette çıkar yapan siyasiler görüyorum ve dinden soğuyorum.Sürekli aynı memlekette yaşamıyormuş ve aynı ülkeyi yönetmiyormuşçasına birbirine küfürler sarfeden siyasiler görüyorum.Çiftçiye,öğrenciye,cumhuriyeti kutlayanlara biber gazı sıktıranları görüyorum.Ve ben sinirleniyorum.Çıldırıyorum.
Bazı şeyler buraya yazınca değişmiyor işte.Dinciler görüyorum.Dini sırf gösteriş olarak yapan insanlar görüyorum.Başka insanların dinine karışan,onların başını kapatan insanlar görüyorum.Hayatı hiç sorgulamadan yaşayan insanlar görüyorum.Başı kapamayı siyasi bi simge haline getiren utanmazlar görüyorum.Kendi görüşünden olmayanları dinsiz diye sıfatlandıran örümcek kafalar görüyorum.Duvarı yumrukluyorum.
Bazı şeyler buraya yazınca değişmiyor ve değişmemeye devam ediyor işte.Öfkeleniyorum.Üç kuruşluk çıkarları için tarihi,bilimi hiçe sayanlar,kendi ceplerine de birşeyler girecekse vatanın toprağını bile satanlar,menfaatla kalkıp para ile yatan insanlar görüyorum.Başka insanların düşüncelerini önemsemeksizin sadece hizmet vererek bir yerlere gelmeye çalışan insanlar görüyorum.Sanırım deliriyorum.
Bazı şeyler buraya yazınca değişmiyor işte.Empati kuramayan insanlar görüyorum.Empati nedir bilmeyen insanlar görüyorum.Kendini karşısındakinin yerine koyamayan zavallılar görüyorum.Sonra; ‘Eğer gerçekten kendimizi karşıdakinin yerine koyabilsek,bombalar olmazdı,politikacılar gözümüzün içine baka baka yalan söylemezlerdi,çocuklarımızı dövmezdik,maçlarda rakip taraftarların annelerine küfretmezdik,bıçaklamazdık birbirimizi.Sinirlendik mi yumruğu çakmazdık,öğretim üyeleri aynı dersi yirmi sene aynı ezberle anlatmazdı,hiç bir şekilde kimseden rüşvet alınmazdı,hastanelerde yüzümüze bakılırdı.’ diyorum.Delirmeye devam ediyorum.
Bazı şeyler buraya yazınca değişmiyor.Bazı şeyleri değiştiremiyoruz.Biz sadece bir bireyiz.Bizi umursayan yok işte.Biz sadece deliririz.Biz sadece çıldırırız böyle bir dünyada.Biz bu dünyaya delirmek için gelmişiz.Bu dünya birbirine kin besleyen,birbirini kandıran,din uğruna ırk uğruna savaşlar verilen,her şeyin para olduğu bir dünya olmaya başlamıştı zaten .Ve biz bu dünyaya gerçekten delirmek için gelmişiz
Sadece delirmek.
